Geboorte,  Mama

Geduldig zwanger…eitje!

9 maanden konden we ons voorbereiden op ons kleintje. Oke, iets korter want we kwamen er na een kleine 3 maanden pas achter. Ike had daar wel een oplossing voor, door twee weken langer te blijven zitten. Ik wilde me enorm graag voorbereiden op de geboorte van Ike. Uren zat ik bevallingsverhalen te lezen, te googlen op termen als nesteldrang, ruggeprik en ‘hoe voelt een wee’.

Wat zou ik de Dorene van 9 maanden geleden graag even spreken. Even naast haar gaan zitten en zeggen dat het allemaal echt goedkomt. Dat het niet nodig is om zoveel energie te steken in informatie zoeken want ; je kan dit! Maar ik weet ook dat het niet geholpen had. Veel mensen zeiden dat ik moest ontspannen en genieten van de rust die ik nog had. Wat een vreselijk advies vond ik dat. Hoe kon ik nu rustig doen? Ik werd bijna mama! Ik wilde niet genieten van onze tijd nog alleen, ik wilde mijn kleintje ontmoeten. Zeker toen de 42 weken steeds dichterbij kwamen werd ik steeds onrustiger. Het is maar goed dat ik nog een cursus hypnobirthing heb gedaan want anders was het helemaal niet goed gekomen.

Maar toch neem ik het mezelf niet kwalijk. Ik ben nu eenmaal zo, een impulsieve control freak. Toen het plan om te worden ingeleid er was, werd ik een stuk rustiger. Natuurlijk zou ik graag een natuurlijke bevalling hebben gehad maar ook van deze ervaring heb ik kunnen genieten. En het heeft me geleerd dat een geboorte gewoon niet te plannen is. Ik hoop dat ik bij een eventuele volgende ervaring dit niet alleen kan weten maar ook echt kan voelen.

Dus mama, doe wat voor jou goed voelt. Een cursus en alle details van de geboorte op papier zetten? Doen! Niks voorbereiden en het allemaal over je heen laten komen? Doen! Bang zijn? Niet doen! Het komt goed!

Deel dit artikel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *