Docent

En toen zat ik thuis

Moe zijn; een zinnetje die de laatste tijd veel verschillende vormen heeft aangenomen. 9 maanden zwanger, was mijn lijf soms echt wel moe en als kersverse moeder kon ik bekaf zijn maar toch genoeg energie hebben om voor Ike te zorgen en vrolijk te zijn. Die eerste maanden leek mijn energiebron onuitputtelijk. De laatste maanden nam de moeheid alleen een andere vorm aan.

Ik voelde me vaak terneergeslagen en afwezig en kon me moeilijk concentreren. Ook had ik last van emotiewisselingen en kwam ik vaak niet uit mijn woorden. Vooral op mijn werk begon ik aan mijzelf te merken dat ik niet meer hetzelfde functioneerde. Toen ik op mijn vrije dagen ook begon te merken dat ik fysieke klachten kreeg heb ik de hulp ingeschakeld van een psycholoog. Dit gaf me een gevoel van rust, ik heb hulp ingeschakeld.

Maar nog steeds was ik eigenlijk aan het ontkennen en relativeren wat er aan de hand was. Dat besef je natuurlijk altijd pas achteraf. Ik dacht eigenlijk dat ik er op tijd bij was en dat het allemaal wel meeviel, het was vast gewoon een dipje.

Alleen veranderde er natuurlijk niks aan mijn dagelijkse situatie. Ik bleef moe, treurig en deed (voor mijn gevoel vooral) mijn werk niet goed. Ook in de herfstvakantie kwam ik niet tot rust en was ik tijdens ons weekendje weg vooral verdrietig. De maandag daarop stond ik erg vroeg op met Ike en kon ik gewoon niet meer.

Ik heb mijn teamleider een sms gestuurd en ben weer in bed gaan liggen nadat mijn man Ike naar het kdv had gebracht. Ik heb deze ochtend meerdere keren proberen te beschrijven aan bekenden maar het lukt me niet goed. Ik voelde me erg leeg en vlak, ik heb wel de dagelijkse routine ’s ochtends afgedraaid maar de rest van de dag kan ik me vaag herinneren. Alsof er gewoon geen ruimte meer in mijn hoofd was voor gevoelens of gedachten.

De volgende dag zat ik bij de bedrijfsarts en heb ik volgens mij een onsamenhangend verhaal gegeven van mijn klachten. Conclusie, klachten die werk gerelateerd zijn. Ik had gehoopt dat een duidelijkere conclusie te horen. Ik zou twee weken thuisblijven en daarna alleen lesgevende taken oppakken.

Op dit moment ben ik nog thuis. De ruimte in mijn hoofd is iets toegenomen en heel veel lieve mensen om mij heen helpen me en geven me ruimte. Ook collega’s zijn enorm begripvol. Zelf vind ik het erg moeilijk om te accepteren en te begrijpen. Ik hoop straks weer rustig aan het werk te gaan en de boel weer op te bouwen maar ergens weet ik ook dat er iets moet veranderen…

Deel dit artikel

3 Comments

  • Sabine

    Wauw wat een mooi eerlijk stuk!
    Het is zo krachtig om te durven toegeven dat dingen soms niet meer gaan.
    Ik hoop dat je de tijd neemt en krijgt om je batterij weer op te laden, om de positiviteit en energie weer terug te vinden.

    • Dorenedeelt

      Dankjewel Sabine! Helemaal waar, hoe kwetsbaar en zwak het soms ook kan voelen. Ik heb de afgelopen maand enorm veel geleerd en zal nog veel meer gaan leren en ervaren. Makkelijk en leuk is het niet maar ik hoop er ooit op terug te kijken en er mooie dingen in zien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *